Elfriede Jelinek we wczesnym eseju CHCĘ BYĆ PŁYTKA (1983) sformułowała TEZY DLA TEATRU, w których przeciwstawia się mimetycznemu charakterowi teatru. Logos przestaje być w jej tekstach przejawem jednolitej podmiotowości. Pisarka odrzuca także aktora reprezentującego konkretną postać, mówiącą przypisanym jej językiem.

BABEL to anty-tekst dla teatru pozbawiony wszystkich tradycyjnych komponentów dramatu: postaci, dialogów, didaskaliów. To co pozostało to wielogłos konkurujących ze sobą figur językowych, które tylko na chwilę zyskują możliwe do zidentyfikowania tożsamości.

„Czuję, bezpośrednio czuję wszystkie rodzaje okrucieństwa na własnej skórze, nie musząc ich wszakże odczuwać nigdy. To okrutne, musieć wyobrażać sobie okrucieństwo." - ironizuje w sztuce Jelinek. A następnie prezentuje odbiorcy powszechną historię ludzkiego bestialstwa, w której skargi obdzieranego ze skóry mitologicznego Marsjasza przeplatają się z krzykiem amerykańskiego żołnierza powieszonego w w 2004 roku na moście w Faludży. W sztuce dopuszczone są do głosu ofiary wojennej przemocy oraz opłakujący je ludzie. Jelinek pozwala przemówić milczącym trupom, dać im świadectwo własnego cierpienia.

W spektaklu Mai Kleczewskiej pierwotny strumień tekstu uległ rozbiorowi. Zapis ekstremalnego doświadczenia, wykorzystany został przez zespół jako materiał wyjściowy, z którego aktorzy intuicyjnie wybierali fragmenty tekstu lub pojedynczych zdania, by następnie instalować je w swobodnie kreowanych przez siebie sytuacjach. Powielając afabularny gest Jelinek aktorzy tworzyli efemeryczne postacie, powstające jedynie na chwilę, po to by wypowiedzieć własne cierpienie, a następnie rozpaść się lub zmienić tożsamość. Dzięki takiemu zabiegowi odległy temat wojny powrócił w nowej kodzie historii intymnych, rodzinnych. Powstał zbiorowy portret ludzi bezradnych wobec spotykającej je przemocy i tym mocniej wybrzmiał gorzki opis kondycji ofiary oraz pytanie o zasadność cierpienia.

„Co należy podkreślić w wykreowanych przez aktorów IV roku PWST im. Ludwika Solskiego monologach czy też mini etiudach, to przede wszystkim ich bardzo dobra realizacja. Kreacje są wyraziste, pomysłowo rozwiązane, pełne ekspresji.[...] Oczywiście cała ekipa spisała się świetnie; widać było, że konstrukcja przedstawienia pozwalała na wyeksponowanie warsztatu aktorskiego i studenci PWST potrafili to wykorzystać."

Szymon Adamczak, Nowa Siła Krytyczna

Tłumaczenie: Karolina Bikont
Scenografia: Katarzyna Borkowska
Kostiumy: Katarzyna Borkowska
Asystentura scenograficzna: Aleksandra Żurawska
Asystentura dramaturgiczna: Magda Kupryjanowicz
Asystenci reżysera: Jacek Bała
Asystenci reżysera: Lucyna Sosnowska
Asystenci reżysera: Paweł Świątek

OBSADA

Maria Dejmek
Marcin Kowalczyk
Maciej Nawrocki
Dawid Ogrodnik
Lidia Olszak
Hubert Podgórski
Patrycja Pulit
Piotr Stramowski
Daniel Szczypa
Krystian Wojtarowicz
Joanna Woźnicka

Spektakl dyplomowy studentów IV roku Wydziału Aktorskiego krakowskiej PWST

Bilety w cenie: 50 zł